Δημήτρης Χασαπλαδάκης: Νησιωτική Ισότητα – Το κόστος της νησιωτικότητας για τους εκπαιδευτικούς στα Δωδεκάνησα

Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς 2026-2027, το ζήτημα της στελέχωσης των σχολείων στα νησιά επανέρχεται στο προσκήνιο. Πίσω όμως από τους αριθμούς των προσλήψεων, των τοποθετήσεων και των κενών, υπάρχει μια πραγματικότητα που συχνά δεν αποτυπώνεται επαρκώς: το πραγματικό κόστος που καλείται να επωμιστεί ένας εκπαιδευτικός για να υπηρετήσει σε ένα νησί.

Στέγαση, υψηλά ενοίκια, κόστος μετακίνησης, έξοδα πρώτης εγκατάστασης και αυξημένο κόστος διαβίωσης συνθέτουν ένα δύσκολο οικονομικό περιβάλλον, ιδιαίτερα για τους αναπληρωτές και τους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Αφορά άμεσα τα σχολεία, τους μαθητές, τις οικογένειες και συνολικά τη βιωσιμότητα των νησιωτικών κοινωνιών.

Με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο Δημήτριος Χασαπλαδάκης, Ενεργός Πολίτης και Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Νισύρου – Ομήρειον, καταθέτει μια ολοκληρωμένη πρόταση δημόσιας πολιτικής για τη στήριξη των εκπαιδευτικών στα Δωδεκάνησα.

Ακολουθεί αυτούσιο το άρθρο του Δημητρίου Χασαπλαδάκη.

ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2026-2027

 

ΝΗΣΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ

 

Το κόστος της νησιωτικότητας για τους εκπαιδευτικούς στα Δωδεκάνησα

 

Πρόταση Δημόσιας Πολιτικής

 

Τα Δωδεκάνησα αποτελούν μία από τις σημαντικότερες τουριστικές και οικονομικές περιοχές της χώρας. Η Ρόδος, η Κως και τα υπόλοιπα νησιά του Νοτίου Αιγαίου συμβάλλουν καθοριστικά στον ελληνικό τουρισμό, στην απασχόληση και στα δημόσια έσοδα.

 

Κάθε χρόνο, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί μετακινούνται από την ηπειρωτική Ελλάδα και άλλα μέρη της χώρας για να υπηρετήσουν στα σχολεία των Δωδεκανήσων. Αναπληρωτές, νεοδιόριστοι αλλά και εκπαιδευτικοί που μετακινούνται προσωρινά καλούνται να εγκατασταθούν σε έναν νέο τόπο, συχνά μέσα σε ελάχιστες ημέρες από την ανακοίνωση της τοποθέτησής τους.

 

Για πολλούς από αυτούς, η άφιξη στα Δωδεκάνησα σημαίνει ταυτόχρονα:

 

αναζήτηση κατοικίας,

 

καταβολή ενοικίου και εγγύησης,

 

έξοδα πρώτης εγκατάστασης,

 

κόστος μετάβασης από τον τόπο μόνιμης κατοικίας,

 

καθημερινές μετακινήσεις προς το σχολείο,

 

αυξημένο κόστος βασικών αγαθών και υπηρεσιών.

 

Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στα μικρότερα και τουριστικά νησιά, όπου η διαθέσιμη κατοικία είναι περιορισμένη και το κόστος διαβίωσης υψηλότερο.

 

Έτσι δημιουργείται μια παράδοξη πραγματικότητα:

 

Τα νησιά χρειάζονται εκπαιδευτικούς, αλλά οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να αντέξουν οικονομικά το κόστος της παραμονής τους σε αυτά.

 

Η στελέχωση των σχολείων, επομένως, δεν είναι μόνο ζήτημα διορισμών και προσλήψεων.

 

Είναι και ζήτημα νησιωτικής πολιτικής.

 

1. Το πραγματικό κόστος για έναν εκπαιδευτικό

 

Ο εκπαιδευτικός που τοποθετείται σε ένα σχολείο των Δωδεκανήσων δεν ξεκινά από μηδενική οικονομική επιβάρυνση.

 

Πριν ακόμη αναλάβει υπηρεσία, μπορεί να χρειαστεί να πληρώσει:

 

ακτοπλοϊκό ή αεροπορικό εισιτήριο,

 

μεταφορά αυτοκινήτου,

 

μεταφορά προσωπικών αντικειμένων,

 

προσωρινή διαμονή,

 

εγγύηση και προκαταβολή ενοικίου.

 

Στη συνέχεια καλείται να αντιμετωπίσει:

 

υψηλό ενοίκιο,

 

αυξημένες τιμές βασικών αγαθών,

 

κόστος ηλεκτρικής ενέργειας και καυσίμων,

 

καθημερινές μετακινήσεις,

 

κόστος επιστροφής στον τόπο μόνιμης κατοικίας.

 

Για έναν αναπληρωτή εκπαιδευτικό, ιδιαίτερα κατά τους πρώτους μήνες της σχολικής χρονιάς, η οικονομική επιβάρυνση μπορεί να είναι δυσανάλογη σε σχέση με το διαθέσιμο εισόδημα.

 

Η κατάσταση γίνεται ακόμη δυσκολότερη όταν ο εκπαιδευτικός έχει οικογένεια ή όταν υπηρετεί σε νησί όπου δεν υπάρχει επαρκής αγορά μακροχρόνιας μίσθωσης.

 

2. Η στεγαστική κρίση

 

Η στέγη αποτελεί σήμερα ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για τη στελέχωση των σχολείων στα Δωδεκάνησα.

 

Σε πολλά νησιά η αγορά κατοικίας λειτουργεί υπό έντονη τουριστική πίεση.

 

Η βραχυχρόνια μίσθωση, η εποχική τουριστική ζήτηση και η περιορισμένη προσφορά κατοικιών μειώνουν τις διαθέσιμες επιλογές για μακροχρόνια μίσθωση.

 

Ο εκπαιδευτικός που φτάνει στο νησί τον Σεπτέμβριο βρίσκεται συχνά μπροστά σε μια αγορά όπου:

 

τα διαθέσιμα σπίτια είναι ελάχιστα,

 

τα ενοίκια είναι υψηλά,

 

αρκετές κατοικίες διατίθενται μόνο για συγκεκριμένους μήνες,

 

και η εύρεση κατοικίας μπορεί να απαιτήσει σημαντικό χρόνο και οικονομικούς πόρους.

 

Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο στην άνεση του εκπαιδευτικού.

 

Αφορά στη λειτουργία του σχολείου.

 

Όταν ένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί να βρει κατοικία, η Πολιτεία δυσκολεύεται να στελεχώσει εγκαίρως τις σχολικές μονάδες.

 

3. Το κόστος της μετακίνησης

 

Η απόσταση από τον τόπο μόνιμης κατοικίας αποτελεί έναν ακόμη παράγοντα οικονομικής επιβάρυνσης.

 

Ένας εκπαιδευτικός μπορεί να χρειαστεί να πραγματοποιήσει:

 

τόπος κατοικίας → Αθήνα ή άλλο μεγάλο κέντρο → λιμάνι ή αεροδρόμιο → νησί → τόπος κατοικίας → σχολείο.

 

Σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτούνται περισσότερες από μία μετακινήσεις μέχρι να φτάσει στον τελικό τόπο υπηρεσίας.

 

Το κόστος αυτό επαναλαμβάνεται και κατά την επιστροφή στον τόπο μόνιμης κατοικίας.

 

Για έναν εκπαιδευτικό που υπηρετεί προσωρινά σε νησί, η δυνατότητα να επισκέπτεται την οικογένειά του ή τον τόπο κατοικίας του δεν είναι αυτονόητη.

 

Μπορεί να αποτελεί σημαντική οικονομική επιβάρυνση.

 

4. Η καθημερινή μετακίνηση προς το σχολείο

 

Το πρόβλημα δεν τελειώνει όταν βρεθεί σπίτι.

 

Σε αρκετές περιπτώσεις, η διαθέσιμη κατοικία βρίσκεται μακριά από τη σχολική μονάδα.

 

Ο εκπαιδευτικός χρειάζεται τότε να μετακινείται καθημερινά, με αποτέλεσμα πρόσθετο κόστος:

 

καυσίμων,

 

συντήρησης οχήματος,

 

ακτοπλοϊκών μετακινήσεων όπου απαιτούνται,

 

ή άλλων μέσων μεταφοράς.

 

Στα μεγαλύτερα νησιά, όπως η Ρόδος και η Κως, οι αποστάσεις μεταξύ οικισμών και σχολικών μονάδων μπορεί να είναι σημαντικές.

 

Στα μικρότερα νησιά, αντίθετα, το πρόβλημα μπορεί να έχει διαφορετική μορφή, καθώς η περιορισμένη συγκοινωνιακή σύνδεση δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες.

 

5. Οι Δήμοι ως σημαντικός σύμμαχος

 

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, ορισμένοι Δήμοι έχουν αναλάβει πρωτοβουλίες για τη στήριξη των εκπαιδευτικών.

 

Το παράδειγμα της Νισύρου είναι χαρακτηριστικό.

 

Ο Δήμος Νισύρου προχώρησε στη χορήγηση μηνιαίας οικονομικής ενίσχυσης ύψους 200 ευρώ για αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, με σκοπό την κάλυψη αναγκών στέγασης και σίτισης.

 

Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί ένα σημαντικό μήνυμα:

 

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αναγνωρίζει ότι η προσέλκυση και η παραμονή εκπαιδευτικών αποτελεί ζήτημα ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία της τοπικής κοινωνίας.

 

Για το νέο σχολικό έτος προβλέπεται νέα απόφαση του Δήμου Νισύρου με αύξηση της μηνιαίας ενίσχυσης στα 300 ευρώ, γεγονός που καταδεικνύει την προσπάθεια της τοπικής κοινωνίας να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που υπερβαίνει τις δυνατότητες του εκπαιδευτικού.

 

Αντίστοιχες πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί και από άλλους νησιωτικούς Δήμους.

 

Η Αστυπάλαια, για παράδειγμα, έχει κινηθεί προς την κατεύθυνση της στεγαστικής στήριξης δημοσίων υπαλλήλων και έχει συμπεριλάβει στον σχεδιασμό της και τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που δεν διαθέτουν κατοικία στο νησί.

 

Τέτοιες πρωτοβουλίες αξίζουν αναγνώριση και ενίσχυση.

 

Δεν πρέπει όμως να αποτελούν τη μοναδική λύση.

 

6. Η Πολιτεία δεν μπορεί να αφήνει το πρόβλημα στους Δήμους

 

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να βοηθήσει.

 

Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την Πολιτεία.

 

Δεν είναι δίκαιο η οικονομική στήριξη ενός εκπαιδευτικού να εξαρτάται από το αν ο Δήμος στον οποίο υπηρετεί έχει την οικονομική δυνατότητα να του χορηγήσει επίδομα.

 

Ο εκπαιδευτικός που υπηρετεί στη Νίσυρο δεν έχει διαφορετικές ανάγκες από τον εκπαιδευτικό που υπηρετεί στην Αστυπάλαια, στην Κάλυμνο, στην Κάρπαθο ή σε ένα άλλο νησί.

 

Οι συνθήκες διαφέρουν, αλλά το πρόβλημα είναι κοινό.

 

Χρειάζεται, επομένως, ένα εθνικό πλαίσιο νησιωτικής στήριξης των εκπαιδευτικών, το οποίο θα λειτουργεί συμπληρωματικά προς τις πρωτοβουλίες των Δήμων.

 

7. Η στελέχωση των σχολείων είναι ζήτημα κοινωνικής συνοχής

 

Η παρουσία του εκπαιδευτικού στα μικρά νησιά έχει σημασία πολύ μεγαλύτερη από την κάλυψη μιας οργανικής ή λειτουργικής θέσης.

 

Το σχολείο αποτελεί έναν από τους βασικότερους θεσμούς της τοπικής κοινωνίας.

 

Όταν λειτουργεί κανονικά:

 

στηρίζει τις οικογένειες,

 

κρατά ζωντανή την κοινωνική ζωή,

 

ενισχύει τη δημογραφική σταθερότητα,

 

δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας,

 

συμβάλλει στη διατήρηση του πληθυσμού.

 

Όταν όμως υπάρχουν κενά εκπαιδευτικών ή όταν οι εκπαιδευτικοί αδυνατούν να παραμείνουν στον τόπο υπηρεσίας τους λόγω του κόστους ζωής, το πρόβλημα μεταφέρεται άμεσα στους μαθητές και στις οικογένειές τους.

 

Η στελέχωση των σχολείων των νησιών πρέπει επομένως να αντιμετωπίζεται ως επένδυση στη βιωσιμότητα των νησιωτικών κοινωνιών.

 

8. Η ανάγκη μιας διαφορετικής πολιτικής

 

Η πραγματικότητα επιβάλλει μια αλλαγή προσέγγισης.

 

Δεν αρκεί η Πολιτεία να προκηρύσσει θέσεις και να αναμένει από τον εκπαιδευτικό να αναλάβει το κόστος της μετάβασης και της εγκατάστασής του.

 

Πρέπει να αναγνωριστεί θεσμικά ότι:

 

η υπηρεσία σε μια νησιωτική περιοχή έχει πρόσθετο οικονομικό κόστος.

 

Και αυτό το κόστος δεν πρέπει να μετακυλίεται εξ ολοκλήρου στον εργαζόμενο.

 

Η νησιωτική πολιτική πρέπει να στηρίζει τον άνθρωπο που καλείται να υπηρετήσει στα νησιά.

 

9. Προτάσεις

 

Η παρούσα πρόταση προτείνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο μέτρων για τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στα Δωδεκάνησα.

 

1. Ειδικό στεγαστικό επίδομα

 

Θέσπιση ειδικού μηνιαίου στεγαστικού επιδόματος για αναπληρωτές και νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε νησιωτικές περιοχές.

 

Το ύψος του επιδόματος πρέπει να συνδέεται με το πραγματικό κόστος κατοικίας κάθε νησιού.

 

2. Πρόσθετη ενίσχυση για μικρά και ακριτικά νησιά

 

Τα μικρά νησιά πρέπει να διαθέτουν αυξημένη ενίσχυση, λόγω της περιορισμένης προσφοράς κατοικίας και των αυξημένων δυσκολιών πρόσβασης.

 

3. Επίδομα πρώτης εγκατάστασης

 

Να θεσπιστεί εφάπαξ οικονομική ενίσχυση για τα έξοδα μετάβασης και πρώτης εγκατάστασης των εκπαιδευτικών στον τόπο υπηρεσίας.

 

4. Μειωμένο ή μηδενικό κόστος μετακίνησης

 

Να προβλεφθεί ειδική ρύθμιση για τους εκπαιδευτικούς που μετακινούνται προς και από τον τόπο υπηρεσίας τους με πλοίο ή αεροπλάνο.

 

5. Αξιοποίηση δημόσιων και δημοτικών ακινήτων

 

Κράτος, Περιφέρεια και Δήμοι να δημιουργήσουν απόθεμα κατοικιών για εκπαιδευτικούς, αξιοποιώντας διαθέσιμα δημόσια και δημοτικά κτίρια.

 

6. Δημιουργία «Κατοικιών Εκπαιδευτικών»

 

Σε νησιά με έντονο στεγαστικό πρόβλημα να δημιουργηθεί ειδικό πρόγραμμα κατασκευής, ανακαίνισης ή αγοράς κατοικιών που θα διατίθενται με χαμηλό μίσθωμα σε εκπαιδευτικούς.

 

7. Συνεργασία με τουριστικές επιχειρήσεις

 

Κατά τους μήνες εκτός υψηλής τουριστικής περιόδου, να δημιουργηθούν οργανωμένα προγράμματα προσωρινής στέγασης εκπαιδευτικών σε ξενοδοχειακές μονάδες ή άλλα καταλύματα.

 

8. Ενίσχυση των δημοτικών πρωτοβουλιών

 

Οι Δήμοι που ήδη παρέχουν επιδόματα, όπως η Νίσυρος, πρέπει να μπορούν να συνεχίζουν και να ενισχύουν αυτές τις δράσεις, χωρίς να επωμίζονται μόνοι τους το κόστος.

 

9. Ενιαίο μητρώο διαθέσιμων κατοικιών

 

Να δημιουργηθεί ηλεκτρονική πλατφόρμα στην οποία θα καταγράφονται διαθέσιμες κατοικίες για εκπαιδευτικούς, με τη συνεργασία Δήμων, Περιφέρειας και εκπαιδευτικών υπηρεσιών.

 

10. Ειδική πολιτική για τις σχολικές μετακινήσεις

 

Να εξεταστεί η δημιουργία δημοτικών ή περιφερειακών μηχανισμών μετακίνησης εκπαιδευτικών προς δυσπρόσιτες σχολικές μονάδες.

 

11. Κίνητρα παραμονής

 

Για εκπαιδευτικούς που παραμένουν για περισσότερα χρόνια σε δυσπρόσιτες νησιωτικές περιοχές να προβλεφθούν πρόσθετα οικονομικά και υπηρεσιακά κίνητρα.

 

12. Ετήσια αξιολόγηση του κόστους ζωής

 

Να καταγράφεται κάθε χρόνο το πραγματικό κόστος στέγασης, μετακίνησης και βασικής διαβίωσης στα νησιά, ώστε οι παροχές να προσαρμόζονται στα πραγματικά δεδομένα.

 

10. Από την ατομική επιβάρυνση στη συλλογική ευθύνη

 

Η Ελλάδα χρειάζεται τους εκπαιδευτικούς της στα νησιά.

 

Δεν μπορεί όμως να θεωρεί αυτονόητο ότι ο εκπαιδευτικός θα πληρώνει από τον μισθό του το επιπλέον κόστος της νησιωτικότητας.

 

Όταν ένας αναπληρωτής ή νεοδιόριστος εκπαιδευτικός φτάνει σε ένα νησί, δεν έρχεται ως επισκέπτης.

 

Έρχεται για να εργαστεί.

 

Έρχεται για να διδάξει τα παιδιά μας.

 

Έρχεται για να στηρίξει μια τοπική κοινωνία.

 

Και η Πολιτεία οφείλει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να μπορεί να το κάνει με αξιοπρέπεια.

 

Οι πρωτοβουλίες των Δήμων είναι σημαντικές.

 

Η Νίσυρος, με την οικονομική ενίσχυση των εκπαιδευτικών, δίνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

 

Η Αστυπάλαια και άλλοι νησιωτικοί Δήμοι δείχνουν ότι η Αυτοδιοίκηση μπορεί να αναζητήσει λύσεις.

 

Το επόμενο βήμα όμως πρέπει να γίνει σε εθνικό επίπεδο.

 

Γιατί η πρόσβαση στην εκπαίδευση δεν μπορεί να εξαρτάται από το ταμείο κάθε Δήμου.

 

Και η στελέχωση των σχολείων δεν μπορεί να εξαρτάται από την οικονομική αντοχή κάθε εκπαιδευτικού.

 

11. Όταν η νησιωτικότητα γίνεται δελτίο Τύπου

 

Κάθε χρόνο, την ίδια περίπου περίοδο, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό.

 

Οι τοποθετήσεις εκπαιδευτικών στα νησιά φέρνουν ξανά στην επιφάνεια το στεγαστικό πρόβλημα, το κόστος ζωής, τις δυσκολίες μετακίνησης και την αδυναμία πολλών αναπληρωτών και νεοδιόριστων να ανταποκριθούν οικονομικά στις απαιτήσεις της υπηρεσίας τους.

 

Και τότε αρχίζουν οι ανακοινώσεις.

 

Δελτία Τύπου.

 

Δηλώσεις.

 

Παρεμβάσεις.

 

Κοινοβουλευτικές ερωτήσεις.

 

Αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 

Βαρύγδουπες διαπιστώσεις για τη «δύσκολη κατάσταση», την «αδικία», την «εγκατάλειψη των νησιών» και την ανάγκη «άμεσης λύσης».

 

Το πρόβλημα γίνεται ξαφνικά πρώτο θέμα.

 

Μέχρι να περάσουν λίγες ημέρες.

 

Και μετά ξεχνιέται.

 

Μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβριο.

 

Αυτή η πρακτική δεν αφορά μία μόνο πολιτική παράταξη.

 

Αφορά συνολικά στο πολιτικό σύστημα.

 

Κόμματα, βουλευτές, υποψήφιοι βουλευτές και πολιτευτές συχνά ανακαλύπτουν τη νησιωτικότητα όταν αυτή προσφέρεται για μια ανακοίνωση.

 

Όμως η νησιωτικότητα δεν είναι επικοινωνιακό γεγονός.

 

Δεν εμφανίζεται τον Σεπτέμβριο και δεν εξαφανίζεται τον Οκτώβριο.

 

Το πρόβλημα της στέγασης των εκπαιδευτικών υπάρχει όλο τον χρόνο.

 

Το κόστος ζωής υπάρχει κάθε ημέρα.

 

Οι μετακινήσεις πληρώνονται κάθε μήνα.

 

Και τα σχολεία πρέπει να λειτουργούν κάθε πρωί.

 

Γι’ αυτό χρειάζεται να ειπωθεί καθαρά:

 

Δεν αρκεί να καταγράφουμε το πρόβλημα.

 

Δεν αρκεί να εκδίδουμε ένα δελτίο Τύπου.

 

Δεν αρκεί μια δήλωση συμπαράστασης.

 

Δεν αρκεί μια ερώτηση στη Βουλή, εάν αυτή δεν συνοδεύεται από επιμονή μέχρι την επίλυση του προβλήματος.

 

Η κοινωνία χρειάζεται λιγότερη επικοινωνία και περισσότερη πολιτική συνέπεια.

 

Χρειάζεται να μπορεί να ελέγχει τι ειπώθηκε, τι προτάθηκε, τι δεσμεύτηκε και κυρίως τι τελικά έγινε.

 

Η πραγματική πολιτική ευθύνη αρχίζει μετά το δελτίο Τύπου.

 

Εκεί που τελειώνουν οι δηλώσεις και αρχίζουν οι αποφάσεις.

 

Εκεί που μια γενική διαπίστωση πρέπει να μετατραπεί σε συγκεκριμένο μέτρο.

 

Εκεί που η «στήριξη των νησιωτών» πρέπει να αποκτήσει προϋπολογισμό, θεσμικό πλαίσιο και ημερομηνία εφαρμογής.

 

Δεν χρειάζεται να καταγγέλλουμε κάθε χρόνο το ίδιο πρόβλημα.

 

Χρειάζεται να το λύνουμε.

 

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στην πολιτική ουσία και στην πολιτική επικοινωνία.

 

Η κοινωνία των Δωδεκανήσων έχει δικαίωμα να απαιτεί από όλους όσοι διεκδικούν την ψήφο της —βουλευτές, κόμματα και υποψήφιους εκπροσώπους της— κάτι πολύ απλό:

 

Να θυμούνται τα προβλήματα των νησιών και όταν δεν υπάρχουν κάμερες, δημοσιεύματα και εκλογικές ανάγκες.

 

Η συνέπεια δεν μετριέται με τον αριθμό των δελτίων Τύπου.

 

Μετριέται με το αποτέλεσμα.

 

Και ειδικά για τους εκπαιδευτικούς, το αποτέλεσμα είναι πολύ συγκεκριμένο:

 

Μπορεί ο εκπαιδευτικός να βρει σπίτι;

 

Μπορεί να αντέξει οικονομικά να μείνει στο νησί;

 

Μπορεί να μετακινηθεί από και προς τον τόπο υπηρεσίας του;

 

Μπορεί το σχολείο να στελεχωθεί εγκαίρως;

 

Αυτές είναι οι πραγματικές ερωτήσεις.

 

Και σε αυτές πρέπει να απαντήσει η Πολιτεία.

 

Όχι με άλλη μία ανακοίνωση.

 

Με πολιτική.

 

Εν κατακλείδι

 

Τα Δωδεκάνησα χρειάζονται εκπαιδευτικούς.

 

Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται τα Δωδεκάνησα, αλλά κυρίως χρειάζονται τη δυνατότητα να ζήσουν και να εργαστούν σε αυτά με αξιοπρέπεια.

 

Η αντιμετώπιση της ακρίβειας και του στεγαστικού προβλήματος των εκπαιδευτικών δεν αποτελεί προνομιακή μεταχείριση.

 

Αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ισότιμη λειτουργία της δημόσιας εκπαίδευσης.

 

Η Πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει το πραγματικό κόστος της νησιωτικότητας και να θεσπίσει μόνιμα μέτρα στήριξης.

 

Οι Δήμοι πρέπει να συνεχίσουν να πρωτοπορούν και να στηρίζουν τους ανθρώπους που υπηρετούν στις τοπικές κοινωνίες.

 

Και η κοινωνία οφείλει να αναγνωρίζει ότι ο εκπαιδευτικός που φτάνει σε ένα μικρό νησί δεν προσφέρει απλώς μια υπηρεσία.

 

Συμβάλλει στη διατήρηση του σχολείου.

 

Συμβάλλει στη διατήρηση της κοινωνίας.

 

Συμβάλλει στη διατήρηση της ζωής στα νησιά.

 

Η στήριξη του εκπαιδευτικού είναι στήριξη του σχολείου.

 

Η στήριξη του σχολείου είναι στήριξη της νησιωτικής κοινωνίας.

 

Και η στήριξη της νησιωτικής κοινωνίας είναι ευθύνη ολόκληρης της Πολιτείας.

 

Δημήτριος Χασαπλαδάκης

Ενεργός Πολίτης

Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Νισύρου – Ομήρειον

The post Δημήτρης Χασαπλαδάκης: Νησιωτική Ισότητα – Το κόστος της νησιωτικότητας για τους εκπαιδευτικούς στα Δωδεκάνησα first appeared on Real Voice 99.5.

Read More