Έντονες αντιδράσεις με τον νόμο περί “εθνικής ενότητας” στην Κίνα!

Με μια ψηφοφορία που θύμισε άλλες εποχές — 2.756 υπέρ, μόλις 3 κατά και 3 αποχές — το Πεκίνο θεσμοθετεί πλέον επίσημα την ενσωμάτωση των μειονοτήτων υπό την κυριαρχία της κουλτούρας των Χαν, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από τη διεθνή κοινότητα και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τα νούμερα πίσω από την «Ενότητα»

Η Κίνα παραμένει ένα πολυεθνικό κράτος 1,4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, όμως η πληθυσμιακή ζυγαριά είναι εξαιρετικά ετεροβαρής. Ο νόμος στοχεύει να φέρει τους «56 εθνοτικούς ομίλους» πιο κοντά, σαν «σπόρους ροδιού που κολλούν μεταξύ τους», σύμφωνα με τη γνωστή μεταφορά του Κινέζου προέδρου.

Πληθυσμιακή Κατανομή (Εκτιμήσεις 2026):

Παρά το γεγονός ότι 442 εκπρόσωποι μειονοτήτων συμμετείχαν στην ψηφοφορία (αποτελώντας το 14% του σώματος), οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η παρουσία τους είναι καθαρά διακοσμητική.

Η Γλώσσα ως Εργαλείο Επιβολής

Ο νέος νόμος, που αποτελείται από 65 άρθρα και τίθεται σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2026, καθιστά τα Μανδαρινικά (Putonghua) την υποχρεωτική γλώσσα σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής ζωής.

• Εκπαίδευση: Τα σχολεία και τα νηπιαγωγεία υποχρεούνται πλέον να διδάσκουν αποκλειστικά στα Μανδαρινικά. Οι τοπικές γλώσσες (Θιβετιανά, Ουιγουρικά, Μογγολικά) υποβαθμίζονται σε επίπεδο «δευτερεύοντος μαθήματος».

• Δημόσια Σήμανση: Σε χώρους όπου χρησιμοποιούνται μειονοτικές γραφές, τα κινεζικά ιδεογράμματα πρέπει πλέον να τοποθετούνται σε περιοπτή θέση, με μεγαλύτερη γραμματοσειρά και σε προτεραιότητα.

• Μικτές Κοινότητες: Ενθαρρύνεται η μετακίνηση πληθυσμών Χαν σε περιοχές μειονοτήτων για τη δημιουργία «συμπεριληπτικών γειτονιών», μια κίνηση που πολλοί μεταφράζουν ως προσπάθεια διάλυσης της εθνοτικής συνοχής σε περιοχές όπως το Σιντζιάνγκ.

Διεθνείς Αντιδράσεις: «Το τέλος της αυτονομίας»

Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Volker Türk, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του, προειδοποιώντας ότι η νομοθεσία κινδυνεύει να «εμπεδώσει πολιτικές βίαιης αφομοίωσης».

«Αυτός ο νόμος αποτελεί την ταφόπλακα στην υπόσχεση του Κόμματος για ουσιαστική αυτονομία των μειονοτήτων», δηλώνει ο καθηγητής James Leibold, ειδικός σε θέματα εθνοτικής πολιτικής της Κίνας.

Από την πλευρά του, ο Turgunjan Alawdun, πρόεδρος του Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ουιγούρων με έδρα το Μόναχο, υπογραμμίζει ότι ο νόμος παρέχει το νομικό προπέτασμα για τη συνέχιση των διώξεων, βαφτίζοντας κάθε αίτημα πολιτιστικής αυτονομίας ως «αυτονομισμό» ή «θρησκευτικό εξτρεμισμό».

Η Μεγάλη Εικόνα: Οικονομία και Γεωπολιτική

Η ψήφιση του νόμου συνέπεσε με την ανακοίνωση του 15ου Πενταετούς Σχεδίου (2026-2030) της Κίνας, το οποίο θέτει ως στόχο έναν ιστορικά χαμηλό ρυθμό ανάπτυξης 4,5%. Σε μια περίοδο οικονομικής επιβράδυνσης, το Πεκίνο φαίνεται να ποντάρει στην «εσωτερική σταθερότητα» και την εθνική ομοιογένεια ως αντίβαρο στις προκλήσεις.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πίεση που ασκείται στη Δύση. Στη Γερμανία, συνασπισμός οργανώσεων κάλεσε τον Καγκελάριο Friedrich Merz να θέσει το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά την επικείμενη επίσκεψή του στο Πεκίνο, καθώς ο νέος νόμος προβλέπει νομικές κυρώσεις ακόμη και για άτομα ή οργανώσεις εκτός Κίνας που θεωρείται ότι «υπονομεύουν την εθνοτική ενότητα».