Την ανάγκη να γίνει σαφής διάκριση ανάμεσα στην κοινοβουλευτική και τη νομοθετική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου επισημαίνει ο Θοδωρής Μακρίδης, επικεφαλής του ΣΠΟΣ Νοτίου Ελλάδας, με αφορμή το πρόσφατο ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων της Πολιτείας της Πενσυλβάνιας.
Ο κ. Μακρίδης ξεκαθαρίζει ότι η παρέμβασή του δεν αποσκοπεί στη μείωση της σημασίας του ψηφίσματος ή της προσπάθειας όσων εργάστηκαν για την υιοθέτησή του. Αντιθέτως, τονίζει ότι κάθε κοινοβουλευτική πράξη που τιμά τη μνήμη των 353.000 θυμάτων αποτελεί σημαντική νίκη. Επιμένει, όμως, ότι η ακρίβεια των όρων είναι απαραίτητη, προκειμένου ο Ποντιακός Ελληνισμός να γνωρίζει σε ποιο ακριβώς στάδιο βρίσκεται ο αγώνας και ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα.
Άλλο ψήφισμα, άλλο νόμος
Όπως εξηγεί, η λέξη «αναγνώριση» χρησιμοποιείται συχνά με τρόπο που δημιουργεί την εντύπωση ότι κάθε κοινοβουλευτική απόφαση έχει την ίδια θεσμική και νομική ισχύ. Στην πραγματικότητα, όμως, υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε μια κοινοβουλευτική και σε μια πλήρη νομοθετική αναγνώριση.
Η κοινοβουλευτική αναγνώριση πραγματοποιείται συνήθως μέσω ψηφίσματος μιας Βουλής ή μιας Γερουσίας. Το ψήφισμα εκφράζει επίσημα τη βούληση του συγκεκριμένου νομοθετικού σώματος και διαθέτει ισχυρή πολιτική, συμβολική και ηθική αξία.
Η νομοθετική αναγνώριση, αντίθετα, προϋποθέτει την ολοκλήρωση όλων των σταδίων που προβλέπει το Σύνταγμα και το πολίτευμα μιας χώρας ή μιας πολιτείας, ώστε το σχετικό κείμενο να αποκτήσει δεσμευτική ισχύ νόμου.
«Η διάκριση αυτή δεν είναι θεωρητική αλλά ουσιαστική», σημειώνει ο Θοδωρής Μακρίδης, εξηγώντας ότι κάθε κράτος διαθέτει διαφορετικό συνταγματικό και νομοθετικό σύστημα. Σε ορισμένες χώρες αρκεί η απόφαση ενός κοινοβουλευτικού σώματος, ενώ σε άλλες απαιτείται η έγκριση δύο σωμάτων και η ολοκλήρωση πρόσθετων θεσμικών σταδίων.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη σε ομοσπονδιακά κράτη, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυστραλία, όπου πρέπει να λαμβάνεται υπόψη τόσο το ομοσπονδιακό σύστημα όσο και το ιδιαίτερο θεσμικό πλαίσιο κάθε Πολιτείας.
Τι συνέβη στην Πενσυλβάνια
Στην περίπτωση της Πενσυλβάνιας, το 2003 η Γερουσία της Πολιτείας υιοθέτησε σχετικό ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το 2026 ακολούθησε αντίστοιχο ψήφισμα από τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Πρόκειται, σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΣΠΟΣ Νοτίου Ελλάδας, για δύο ιδιαίτερα σημαντικές θεσμικές εξελίξεις, οι οποίες αποτυπώνουν την πολιτική βούληση και των δύο νομοθετικών σωμάτων. Δεν ισοδυναμούν, όμως, από μόνες τους με την ολοκλήρωση της νομοθετικής διαδικασίας της Πολιτείας.
Τα δύο ψηφίσματα δημιουργούν πλέον μια ισχυρή θεσμική βάση για την επόμενη φάση: την κατάθεση κανονικού νομοσχεδίου, είτε ως House Bill είτε ως Senate Bill, την έγκρισή του από τα αρμόδια νομοθετικά σώματα και την ολοκλήρωση όλων των προβλεπόμενων πολιτειακών διαδικασιών.
«Εκεί βρίσκεται ο επόμενος στόχος. Όχι επειδή τα ψηφίσματα δεν έχουν αξία, αλλά επειδή μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν το εφαλτήριο για την πλήρη θεσμική κατοχύρωση», υπογραμμίζει ο Θοδωρής Μακρίδης.
Η ακρίβεια πάνω από τον εντυπωσιασμό
Η παρέμβαση του επικεφαλής του ΣΠΟΣ Νοτίου Ελλάδας αγγίζει και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι σχετικές ειδήσεις από τα Μέσα Ενημέρωσης.
Όπως παρατηρεί, η επιθυμία για έναν σύντομο και εντυπωσιακό τίτλο οδηγεί συχνά στη διατύπωση ότι «η τάδε Πολιτεία αναγνώρισε τη Γενοκτονία». Θεσμικά ακριβέστερο, όμως, θα ήταν να αναφέρεται ότι «η Βουλή των Αντιπροσώπων της συγκεκριμένης Πολιτείας υιοθέτησε ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου».
Μπορεί η δεύτερη διατύπωση να είναι λιγότερο εντυπωσιακή, αποτυπώνει όμως με μεγαλύτερη ακρίβεια την πραγματική εξέλιξη. Και όταν το ζήτημα αφορά τη μνήμη των θυμάτων μιας Γενοκτονίας, η θεσμική ακρίβεια έχει μεγαλύτερη αξία από την επικοινωνιακή υπερβολή.
Η σωστή αποτύπωση δεν υποβαθμίζει τη νίκη. Αντίθετα, προστατεύει το κύρος της προσπάθειας και αποτρέπει την πρόωρη δημιουργία της εντύπωσης ότι ο στόχος έχει ήδη επιτευχθεί πλήρως.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Ελλάδα
Ο Θοδωρής Μακρίδης απαντά και στον ισχυρισμό που διατυπώνεται κατά καιρούς ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, αλλά απλώς έχει καθιερώσει τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης.
Όπως τονίζει, η άποψη αυτή δεν ευσταθεί.
Το 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε τον νόμο 2193/1994, με τον οποίο αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και καθιέρωσε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της.
Η καθιέρωση της Ημέρας Μνήμης δεν αποτελεί υποκατάστατο της αναγνώρισης, αλλά τη θεσμική έκφραση και τη διαρκή υπενθύμισή της από την Ελληνική Πολιτεία.
Ο κ. Μακρίδης χρησιμοποιεί ένα απλό αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Κανείς δεν μπορεί να γιορτάζει τα γενέθλιά του χωρίς να αναγνωρίζει ότι έχει γεννηθεί. Η ημέρα των γενεθλίων δεν δημιουργεί τη γέννηση· αποτελεί την επίσημη υπενθύμιση ενός γεγονότος που αναγνωρίζεται ως υπαρκτό».
Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι η ιστορική κατάκτηση του 1994 δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα αγώνων δεκαετιών, με καθοριστική τη συμβολή του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, των συνεργατών του και πολλών ακόμη ανθρώπων που εργάστηκαν για τη δικαίωση της ιστορικής μνήμης.
Η αμφισβήτηση της αναγνώρισης από την Ελλάδα δεν απαξιώνει, επομένως, μόνο το νομοθετικό έργο της Βουλής, αλλά και την παρακαταθήκη εκείνων που έδωσαν έναν μακρόχρονο και δύσκολο αγώνα για να φτάσει η υπόθεση στη θεσμική της κατοχύρωση.
Ο τελικός στόχος περνά από τον ΟΗΕ
Σύμφωνα με τον Θοδωρή Μακρίδη, η διεθνής αναγνώριση δεν μπορεί να εξαντλείται στην υιοθέτηση ενός ακόμη ψηφίσματος ή στην προσθήκη ενός κράτους σε έναν κατάλογο.
Κάθε απόφαση δήμου, περιφέρειας, πολιτείας, κοινοβουλίου ή εθνικής κυβέρνησης αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό σε μια ευρύτερη στρατηγική. Ο τελικός στόχος είναι η δημιουργία μιας ισχυρής διεθνούς θεσμικής βάσης, ώστε η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου να τεθεί με ακόμη μεγαλύτερη πολιτική και διπλωματική ισχύ ενώπιον διεθνών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Για να καταστεί αυτό εφικτό, απαιτείται η διαμόρφωση ενός ευρέος διεθνούς μετώπου κρατών από διαφορετικές ηπείρους, τα οποία θα έχουν αναγνωρίσει τη Γενοκτονία ακολουθώντας τις δικές τους πλήρεις θεσμικές και νομοθετικές διαδικασίες.
Κάθε ψήφισμα, επομένως, έχει αξία. Δεν αποτελεί όμως το τέλος του δρόμου. Είναι η πολιτική και θεσμική δύναμη που πρέπει να οδηγήσει στο επόμενο, ισχυρότερο και περισσότερο δεσμευτικό βήμα.
Το μήνυμα του Θοδωρή Μακρίδη είναι, ότι ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση χρειάζεται ακρίβεια, στρατηγική και επιμονή. Η μνήμη των 353.000 θυμάτων δεν υπηρετείται με πρόχειρους πανηγυρισμούς ούτε με ασαφείς διατυπώσεις, αλλά με σταθερές και αδιαμφισβήτητες θεσμικές κατακτήσεις.
Η Πενσυλβάνια έκανε ένα ακόμη σημαντικό βήμα. Τώρα, όμως, πρέπει να ακολουθήσει το επόμενο: η μετατροπή της κοινοβουλευτικής βούλησης σε πλήρη νομοθετική αναγνώριση.
The post Θοδωρής Μακρίδης: Τι σημαίνει πραγματικά η Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου; first appeared on PontosVoice – H δική σου ΚΑΘΑΡΗ Ποντιακή φωνή.
Πηγή: Read More
Το HellasVoice.gr αποτελεί ένα σύγχρονο ψηφιακό ενημερωτικό μέσο με στόχο την άμεση, αξιόπιστη και πολυθεματική ενημέρωση του κοινού. Με έμφαση στην ελληνική επικαιρότητα αλλά και σε θέματα διεθνούς ενδιαφέροντος, το HellasVoice.gr καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ειδήσεων που αφορούν την κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία, τον τουρισμό, την υγεία και την καθημερινότητα.
Η πλατφόρμα αξιοποιεί σύγχρονες τεχνολογίες περιεχομένου, συνδυάζοντας επιλεγμένες ειδήσεις από έγκυρες πηγές με πρωτογενές υλικό, προσφέροντας στον αναγνώστη μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης. Παράλληλα, δίνεται ιδιαίτερη σημασία στη σωστή δομή των άρθρων, την ταχύτητα φόρτωσης και τη βέλτιστη εμπειρία χρήσης σε κινητές συσκευές.
Στόχος του HellasVoice.gr είναι να αποτελέσει ένα δυναμικό και αξιόπιστο σημείο αναφοράς στον χώρο της ψηφιακής ενημέρωσης, συμβάλλοντας στη διάδοση της πληροφορίας με διαφάνεια, συνέπεια και σεβασμό προς τον αναγνώστη.