Άγιος Γεώργιος Κουδουνάς: Το Θαύμα που ενώνει Έλληνες και Τούρκους – Γιατί χιλιάδες μουσουλμάνοι ανεβαίνουν ξυπόλυτοι στο μοναστήρι

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΔΟΥΝΑΣ: Από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έως το Υπουργείο Πολιτισμού, το Υπουργείο Εξωτερικών και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Πρίγκηπο παραμένει ένα από τα πιο ιδιαίτερα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας, καθώς εκεί χιλιάδες Έλληνες αλλά και Τούρκοι μουσουλμάνοι ανεβαίνουν κάθε χρόνο για να ζητήσουν βοήθεια, υγεία και Θαύμα.

Του Γιώργου Θεοχάρη

Στο vimaorthodoxias.gr μίλησαν Τούρκοι προσκυνητές που κάθε χρόνο ανήμερα του Αγίου Γεωργίου ανεβαίνουν σιωπηλά προς το μοναστήρι, κρατώντας στα χέρια τους κουβάρια κλωστής, τάματα και μικρά χαρτιά με τις ευχές τους.

Η παράδοση της σιωπηλής ανόδου

Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου του «Κουδουνά» βρίσκεται σήμερα στην Πρίγκηπο, το μεγαλύτερο νησί των Πριγκηπονήσων στη θάλασσα του Μαρμαρά. Η παράδοση λέει πως η μονή ιδρύθηκε το 963 μ.Χ., επί αυτοκράτορος Νικηφόρου Φωκά, και από τότε αποτελεί τόπο βαθιάς προσευχής και ελπίδας.

Οι προσκυνητές ανεβαίνουν προς το μοναστήρι χωρίς να μιλούν. Η σιωπή θεωρείται μέρος της ευχής. Η κλωστή που ξετυλίγουν συμβολίζει την πορεία της προσευχής προς τον Θεό και τον Άγιο. Μόνο όταν ολοκληρωθεί το προσκύνημα επιτρέπεται να μιλήσουν.

Η Αϊσέ Ντεμίρ, κάτοικος Κωνσταντινούπολης, είπε στο Βήμα Ορθοδοξίας: «Έρχομαι κάθε χρόνο για τον Άη Γιώργη. Ζήτησα βοήθεια για την υγεία της μητέρας μου και έγινε καλά. Από τότε δεν λείπω ποτέ».

Το Θαύμα με τα κουδούνια

Η ονομασία «Κουδουνάς» συνδέεται με ένα από τα πιο γνωστά θαύματα της μονής. Όταν το μοναστήρι καταστράφηκε από επιδρομές και φωτιά, οι μοναχοί έκρυψαν την εικόνα του Αγίου σε δύσβατο σημείο για να σωθεί.

Χρόνια αργότερα, σύμφωνα με την παράδοση, ένας βοσκός είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο, ο οποίος του αποκάλυψε πως η εικόνα βρισκόταν εκεί όπου θα άκουγε να χτυπούν κουδούνια.

Ο βοσκός ανέβηκε στο βουνό, άκουσε τον ήχο και έσκαψε στο συγκεκριμένο σημείο. Εκεί βρήκε την ιερή εικόνα. Από τότε, οι πιστοί παίρνουν μικρά κουδουνάκια ως ευλογία και πολλοί τα επιστρέφουν όταν εκπληρωθεί η ευχή τους.

Γιατί οι Τούρκοι ευλαβούνται τόσο πολύ τον Άγιο

Ο Μεχμέτ Καραλάν, επιχειρηματίας από τη Σμύρνη, ανέφερε στο vimaorthodoxias.gr: «Ο Άγιος δεν ρωτά αν είσαι χριστιανός ή μουσουλμάνος. Βοηθά όποιον πιστεύει πραγματικά. Αυτό το ξέρει όλη η Πόλη».

Οι λόγοι που χιλιάδες Τούρκοι τιμούν τον Άγιο Γεώργιο είναι τρεις.

Πρώτον, πιστεύουν βαθιά στα θαύματά του. Πολλοί αφήνουν γραπτές ευχές για εργασία, γάμο, παιδί ή θεραπεία ασθενειών και επιστρέφουν για να ευχαριστήσουν όταν αυτές πραγματοποιηθούν.

Δεύτερον, το πράσινο χρώμα της στολής του Αγίου έχει ιδιαίτερη σημασία για τους μουσουλμάνους, καθώς θεωρείται ιερό χρώμα που συνδέεται με τη ζωή και την ευλογία.

Τρίτον, στην παραδοσιακή του μορφή ως τροπαιοφόρου καβαλάρη πάνω στο άλογο, ο Άγιος προκαλεί δέος και σεβασμό. Για πολλούς Τούρκους της Κωνσταντινούπολης, η μορφή αυτή συμβολίζει δύναμη και θεϊκή προστασία.

Οι μαρτυρίες των προσκυνητών

Η Φατμά Οζντέν, μητέρα δύο παιδιών, περιέγραψε: «Έγραψα την ευχή μου για το παιδί μου που δεν μπορούσε να βρει δουλειά. Σε λίγους μήνες προσλήφθηκε. Γι’ αυτό γύρισα να αφήσω το κουδουνάκι πίσω».

Ο Χασάν Γιλμάζ είπε πως ανεβαίνει κάθε χρόνο ξυπόλυτος: «Έτσι έταξα. Όταν ο γιος μου σώθηκε από σοβαρό ατύχημα, υποσχέθηκα πως κάθε χρόνο θα έρχομαι με ευγνωμοσύνη».

Οι μαρτυρίες αυτές επαναλαμβάνονται δεκαετίες τώρα και έχουν μετατρέψει τη μονή σε έναν μοναδικό τόπο συνάντησης πίστης, πέρα από σύνορα και θρησκείες.

Ανήμερα της εορτής γίνεται το αδιαχώρητο

Στις 23 Απριλίου, ημέρα της μεγάλης εορτής του Αγίου Γεωργίου, το μοναστήρι γεμίζει ασφυκτικά. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οικογένειες, ηλικιωμένοι, νέοι και παιδιά ανηφορίζουν με κατάνυξη.

Κάποιοι αφήνουν χαρτάκια με προσευχές. Άλλοι δένουν κορδέλες και μαντίλια στα δέντρα. Άλλοι κρατούν εικόνες ή μικρά τάματα. Το κοινό στοιχείο όλων είναι η ελπίδα.

Ο Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό προσκύνημα. Είναι ένα ζωντανό σημείο πίστης, όπου η Ορθοδοξία συναντά τη λαϊκή ευλάβεια και όπου, ακόμη και σήμερα, πολλοί πιστεύουν πως τα θαύματα συνεχίζονται σιωπηλά, όπως ακριβώς η ανάβαση προς τη μονή.