Σύμφωνα με δημοσίευμα από tanea.gr
Οπως ακριβώς το λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος στο τραγούδι του «Πρωτομαγιά»: «Αδεια χωριουδάκια κι ασυνάρτητη επαρχία / Καθετίμισοχωμένο μεσ’ τη γη / Οπως το κωφάλαλο αδερφάκι τώρα λάμπει / Με το φως που βγάζει ο κόσμος ο μουγκός». Την ξέρω αυτήν την «επαρχία» και δεν την υποτιμώ καθόλου. Οχι μόνο διότι ένα από τα πρώτα πράγματα που έμαθα σε τούτη την εφημερίδα είναι να αναφέρομαι σε «περιφέρεια», αλλά και επειδή κι εγώ σε μια επαρχία γαλουχήθηκα στην πραγματικότητα. Οσο κι αν μιλάμε για την αστική παράδοση της Σύρου, αυτή η έννοια δεν έχει να κάνει με ταξική διαστρωμάτωση.
Εχει κυρίως σχέση με τις συνθήκες που επικρατούν σε μια κλειστή κοινότητα όπως ήταν κάποτε και οι γειτονιές της Αθήνας. Με τις ισορροπίες ενός μικρόκοσμου του οποίου είναι όλοι μέλη σε εναλλασσόμενους ρόλους. Ο σημερινός κριτής μπορεί αύριο να είναι κρινόμενος και το ανάποδο. ‘Η να είναι συγχρόνως και το ένα και το άλλο. Μέσα σε αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες, ωστόσο, ανθίζει η ποίηση. «Της επαρχίας μαθητής ανάμεσα σε δύο χρησμούς» όπως γράφει ο Μάνος Ελευθερίου στον «Αμλετ της Σελήνης». Και φτάνει να αναλογιστούμε σε πόσα έργα της ελληνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας και δραματουργίας, βασικός πρωταγωνιστής είναι η επαρχία. Αυτός συμβαίνει όταν το «σκηνικό» είναι εξίσου σημαντικό και καταλυτικό με τη δράση των ηρώων.
Η κριτική
Ο τραγικός θάνατος της 19χρονης Μυρτώς στην Κεφαλονιά έφερε, για άλλη μια φορά, στην επιφάνεια τους φόβους και τα πάθη της «ασυνάρτητης» περιφέρειας. Που άλλοτε συγχωράει με μεγάλη ευκολία και άλλοτε είναι αμείλικτη. Που τα μέλη της κρίνουν κουνώντας το δάχτυλο διότι και τα ίδια είναι συνεχώς εκτεθειμένα στην κριτική. Εκεί που το κάθε τι είναι μισοχωμένο μεσ’ στη γη για να μη φαίνεται και ο κόσμος μουγκός όταν χρειάζεται να μιλήσει και λαλίστατος όταν πρέπει να σιωπήσει, συνήθως κατόπιν εορτής. Κι εκεί που, ιδιαίτερα η νέα γενιά, τρέφει ένα συνεχές όνειρο απόδρασης το οποίο μένει συχνά ανεκπλήρωτο και κατασταλάζει σε απωθημένο.
«Μα τι σχέση έχουν αυτά τα κλισέ με το τι συμβαίνει σήμερα;» θα πει κάποιος. Οντως, οι αποστάσεις έχουν πλέον εκμηδενιστεί, οι κάτοικοι της περιφέρειας έχουν πρόσβαση σχεδόν σε όλα όσα έχουν και οι «πρωτευουσιάνοι», το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κάνει τους πάντες «συγχωριανούς» στο παγκόσμιο χωριό. Οι «επαρχιώτισσες» μπορεί να είναι πιο κομψές, πιο καλοντυμένες από τις «Αθηναίες». Ειδικά οι τουριστικές περιοχές δε, για κάποιους μήνες τον χρόνο είναι πιο κοσμοπολίτικες από την Αθήνα. Τα ήθη έχουν χαλαρώσει, οι νέες αξίες έχουν εγκατασταθεί, τα ταμπού έχουν παραμεριστεί. Αυτό για το οποίο μιλάμε ωστόσο δεν είναι τρόπος ζωής. Είναι μια νοοτροπία που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, από σπίτι σε σπίτι, από γειτονιά σε γειτονιά. Σαν ένα οικογενειακό μυστικό στο οποίο ουδείς πρέπει να αναφέρεται. Σε μία πόλη της περιφέρειας όλοι ξέρουν τι πρέπει να πουν και τι να μην πουν χωρίς να έχουν συνεννοηθεί εκ των προτέρων. Περισσότερο για αυτοπροστασία και άμυνα, για το καλό της κοινότητας.
Συγγνώμη που θα αναφερθώ και πάλι στον Μάνο Ελευθερίου αλλά είναι αυτός που «ξεψάχνισε» όσο λίγοι τις παθογένειες της επαρχίας. Που ένιωσε στο πετσί του τη σκληρότητά της αλλά συγχρόνως διέκρινε και την ποιητικότητα μέσα από τις ρωγμές της. Σε ένα σπαρακτικό ποίημα που έγραψε με αφορμή τον θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη λέει: «Επαρχία, επαρχία όλα τα σφάζεις, λυσσάς και ράβεις και κεντάς κι όλο σπαράζεις». Και πιο κάτω «Λυσσούν να σ’ εύρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι. Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι». Αυτή η ομερτά που εξυφαίνεται στις καφετέριες μιας πόλης της περιφέρειας και που, απ’ ό,τι φαίνεται, ίσχυσε και στην περίπτωση της Μυρτώς, συγκαλύπτει πολλά αλλά αποκαλύπτεται και εύκολα. Το είδαμε να συμβαίνει.
Η ψευδαίσθηση
Η περιφέρεια είναι άχρονη. Και, λίγο – πολύ, ίδια παντού. Η σπαρακτική φράση «Στη Μόσχα αδελφές μου, στη Μόσχα» που λέει η Ιρίνα στις «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ είναι ο κοινός καημός πολλών αγοριών και κοριτσιών που μεγαλώνουν μακριά από την πρωτεύουσα. Οπως και η ψευδαίσθηση ότι η «Μόσχα» είναι ένας παράδεισος ευτυχισμένων ανθρώπων που δεν τους νοιάζει αν είναι χειμώνας και καλοκαίρι. Και θυμάμαι να μου λέει ηθοποιός με καταγωγή από την Αλβανία ότι ένιωσε περισσότερο αποσυνάγωγος, περισσότερο «ξένος» όταν ήρθε, από την πόλη της περιφέρειας όπου ζούσε, στην Αθήνα για να σπουδάσει θέατρο, παρά όταν, παιδί ακόμη, έφτασε από την Αλβανία στην Ελλάδα.
Η «Μικρή μας πόλη» του Ουάιλντερ θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε μικρή πόλη της Ελλάδας όπου όλα φαίνεται να αλλάζουν και όλα μένουν απελπιστικά ίδια. Και το μυστικό της Κλαίρη Ζαχανασιάν που επιστρέφει στη γενέτειρά της στην «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Ντίρεματ, η συνωμοσία στην οποία εμπλέκει όλους τους κατοίκους, θα μπορούσε να είναι το θαμμένο μυστικό μιας ολόκληρης πόλης σήμερα στην Ελλάδα. Μόνο που, στη δραματουργία, το πώς διαχειρίζονται οι κάτοικοι ενός μικρού τόπου τα μυστικά τους, εξαρτάται από τον συγγραφέα. Στην πραγματικότητα όμως αποκαλύπτονται από τυχαία, τις περισσότερες φορές, αφορμή.
Διαβάστε Περισσότερα στην ΠΗΓΗ:Read More | https://www.tanea.gr/
Το HellasVoice.gr αποτελεί ένα σύγχρονο ψηφιακό ενημερωτικό μέσο με στόχο την άμεση, αξιόπιστη και πολυθεματική ενημέρωση του κοινού. Με έμφαση στην ελληνική επικαιρότητα αλλά και σε θέματα διεθνούς ενδιαφέροντος, το HellasVoice.gr καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ειδήσεων που αφορούν την κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία, τον τουρισμό, την υγεία και την καθημερινότητα.
Η πλατφόρμα αξιοποιεί σύγχρονες τεχνολογίες περιεχομένου, συνδυάζοντας επιλεγμένες ειδήσεις από έγκυρες πηγές με πρωτογενές υλικό, προσφέροντας στον αναγνώστη μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης. Παράλληλα, δίνεται ιδιαίτερη σημασία στη σωστή δομή των άρθρων, την ταχύτητα φόρτωσης και τη βέλτιστη εμπειρία χρήσης σε κινητές συσκευές.
Στόχος του HellasVoice.gr είναι να αποτελέσει ένα δυναμικό και αξιόπιστο σημείο αναφοράς στον χώρο της ψηφιακής ενημέρωσης, συμβάλλοντας στη διάδοση της πληροφορίας με διαφάνεια, συνέπεια και σεβασμό προς τον αναγνώστη.